نازنین نانوشته

Naneveshteh

نازنینِ نانوشته‌، اِی‌ غزل‌واژه‌ی‌ غمگین‌

این‌ سکوتُ خوش‌صدا کن‌، با ترانه‌های‌ رنگین‌

اِی‌ تو از ستاره‌ سرشار، اِی‌ شب‌آواره‌ی‌ دلتنگ‌

تیرِ آخرینِ ترکش‌، اِی‌ ترانه‌ی‌ خوش‌آهنگ‌

کوچ‌ تو مهتابُ خط‌ زد، از تو آیینه‌ی‌ مرداب‌

بی‌تو تعبیری‌ نداره‌، فصل‌ رویاییِ این‌ خواب‌

این‌ شکسته‌ رُ صدا کن‌، که‌ صدات‌ صدای‌ دریاس‌

خواستنِ تو، یه‌ دریچه‌ واسه‌ کشف‌ این‌ معمّاس:‌

توی‌ کندوی‌ نگاهت‌، عسلِ کدوم‌ بهشته‌؟

اِی‌ همیشه‌ پابه‌پا وُ اِی‌ همیشه‌ نانوشته‌

نازنینِ ناسروده‌، اِی‌ دلیل عاشقانه‌

با تو ساده‌ می‌رسم‌ من‌، از ترانه‌ به‌ ترانه‌

خنده‌ی‌ تو رمزِ بودن‌، رمزِ رویینه‌ شدن‌ شد

سهمِ من‌ از تو، نگاهت‌، سهمِ تو تمامِ من‌ شد

با تو بی‌نیازم‌ از گُل‌، از چراغُ آبُ مرهم

با تو رو خاک‌ِ بهشتم‌، حتی تو هُرم جهنم‌

اگه‌ گیجُ گُنگ‌ حرفام‌، پیش چشمای‌ تو لالم‌

عمریه‌ که‌ بی‌قرارِ فتحِ پاسخِ سوالم‌:

توی‌ کندوی‌ نگاهت‌، عسلِ کدوم‌ بهشته‌؟

اِی‌ همیشه‌ پابه‌پا وُ اِی‌ همیشه‌ نانوشته‌

یک نظر

ارسال نظر